عاشقانه های يك آريايی - مجموعه شعر و نثر

به نام آنکه بود بر بودنش شکی نیست چرا که بوده و هست و خواهد بود . از بودن اوست که بودن ها آغاز گرفته و خواهد گرفت . عرض سـلام و ادب و ارادت خدمت همه دوسـتان و مريدان و محبــان علي ؛ به وبلاگ خودتون خوش آمديد ؛ درود خداوند بر شما و درود من به عنوان يك دوست .
برای تو می نويسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است
تويی که تصور حضورت سينه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند
در کوير قلبم از تو برای تو می نويسم
ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم
تا مثل باران هر صبح برايت شعری می سرودم
آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم
و بر صورت مه آلودت می لغزيدم
ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم
تا شايد جاده ای دور هنوز بوی خوب پيراهنت
را وقتی از آن می گذشتي در خود داشته باشد
که مرهمی شود برای دلتنگی هايم .

" در پهنای بی کرانه تفکر از خویش به کیش خواهم رسید تا از دالان پرخروش محبت آب حضور را برداشت کنم و در این میان جبیره ی فراق را بر
دل خواهم زد و به مثال چوک و هزاردستان در بهشت اشتیاق نغمه ی آشنایی را سر خواهم داد و با گامهای سره به دنبال تلالو زرنگار انتظار از پل
جنون راهی جزیره مجنون خواهم گشت و سوار بر بادهای بی اقلیم حماسی از کنار پنجره های تجلی به سوی دیار تحیر کوچ خواهم نمود و توشه ره
را در کوله پشتی معراج از خلعت فنا؛ خوشه معنا و آب استغناء پر خواهم داشت تا حماسه ی وجود الهی را با نگاهی فارغ از نگاه جمادی احساس نمایم و در این حال فضاله ی قدح را به رسم رندانگی در کیش عروج خواهم نوشید و به مثال عشاقان دیار وصل در گود کارزار الهی کباده ی مستی خواهم زد و فریاد هستی . تا شاید بدین سان سرسرای هبوط را جانی دوباره بخشم و کویر دل را در مسلخ عشق قربانی نمایم و طاق آسمان جاودانگی را با نقش تحیر ازین بندم و اذان عشق را در وقت ایمان جاری سازم تا صور منیع راحله ی تحول را با چشم دل احساس نمایم و به سهای اکبر در آسمان کرامات خداوند بالباب بدل گردم "

اگر تمام آن همه را ديديم و شنيديم ؛
اگـر لب فـرو بستيم و نفس هم برنياورديم
اگر دست و دل زخمی از اين همه نگفته و درشت شنيده ؛
بـی زخمه ماند
و حرفی ؛ سخنی ؛ كلامی و سلامی نگفتيم
گمان مبر ؛ كه آن همه درست بود و قبول داشتيم
كه قبول داشتن و نداشتن ما ؛
گره ای از كار فرو بسته نمی گشايد
تنها ، حرمت گذاشتيم
خون دل خورديم
و سينه را از آهی پر از خون انباشتيم
تا شايد يك روز ؛ يك موسم
كه می دانيم خيلی هم دور نيست
از دست و دلی كه نارفيق بود ؛ بگوييم
بگوييم كه می توان مثل هيچكس نبود و باشيم .
آرزومند آرزوهايتان – پـوريا فـرهمند